پروژه گرفتن شیشه از امیرحسین رو کلا گذاشته بودم کنار و بعد از شکست های پیاپی تصمیم داشتم به سه سالگی موکولش کنم تا اینکه پسر کوچولوی من خودش تصمیم گرفت خودش رو از شیر بگیره و با بریدن سر شیشه پستونکش با قیچی کاردستی ریحانه کمک خیلی بزرگی به مامانش کرد.در واقع کاری رو که من جراتش رو نداشتم خودش انجام داد و کلی هم همکاری کردو بالاخره الان ده روزی میشه که خودش رو از شیر گرفته و کلی غذا خور شده.
این قدر از کار با قیچی خوشش میاد که ولش کنی کل خونه زندگی رو قیچی می کنه.مبل پرده لباس کفش و خلاصه هر چی دم دستش باشه رو دوست داره قیچی کنه .امروز که می خواست ماهی گلی رو قیچی کنه با کلی زحمت حواسش رو پرت کردم تا دست از سر ماهی بیچاره برداره آخر سر هم میگه خوب قیچی نکنم هم بزنم و یک عدد ملاقه ی بزرگ آورده و ماهی های بیچاره رو کلی هم زده بعد هم لیوان چایی یخ زده ی صبحانه رو از رو میز برداشته و به ماهی های فلک زده داده و این خبر رو با خوشحالی هر چه تمام به مامانش که مشغول وبگردی بود داد که من تایی نعودم دادم به ماهی بو عوله(من چایی نخوردم دادم به ماهی بخوره)
هنوز به ریحانه میگه انانه والبته خودش خلاصه اش هم می کنه و میگه انا .اگه کاری داشته باشه و بخواد خودش رو لوس کنه میگه آجی انانه(آبجی ریحانه)
بعضی وقت ها تو خواب حرف می زنه و یه چیزایی میگه که خیلی مفهوم نیست گاهی می خنده گاهی هم گریه می کنه خلاصه که تو خواب هم درگیر این قند عسل ما.
تازگی ها یاد گرفته میگه:شبکه ی دو شبکه ی ددددددددددددددو(که دو ی دومی همون تو است)و وقتی می خونه خودش کلی لذت می بره و می خنده.
وقتی می برمش دستشویی با ید حتما اول کلی آب بازی کنه و همه جا رو خیس کنه بعد اجازه میده که بشورمش.ببخشید اینو میگم ولی میگم که به یادگار بمونه که پسر کوچولوی من با دستشویی خودش هم حرف می زنه .
به خوابم میاد میگه آبم میاد و هر بار که میگه ریحانه نیم بساعتی وقت صرف می کنه تا بهش یاد بده که آبم میادنه خوا بم می یاد امات هیچ فایده ای نداره که نداره.
عاشق قورباغه است و هرجا می بینه سریع میگه وای گوبالهو این قدر با ذوق میگه که یکی نفهمه فکر می کنه یکی از عزیز ترین کسانش رو دیده.از لباس هاش گرفته تا عروسک های آهنربایی رو یخچال تا سی دی و کتاب قورباغه ای رو ما داریم می ترسم از اینکه یک دفعه قورباغه ی واقعی بخواد.
به دوست دارم میگه دوسم دارم و این قدر خوشمزه میگه که دلم می خواد درسته قورتش بدم
بر خلاف ریحانه حسابی میوه خوره و تقریبا همه ی میوه ها رو دوست داره موز سیب پرتقال توت فرنگی خیار هندونه گیلاس زرد الو هلو شلیل کیوی همه رو دوست داره که من از این موضوع خیلی خیلی خوشحالم.
تنها چیزهایی که اصلا و ابدا دوست نداره و از اولین باری که تو دهانش گذاشتم بدش اومده و تا همین لحظه هرگز نظرش عوض نشده ماست پنیرو گوجه فرنگی است.البته سس قرمز و سفید هم اصلا دوست نداره.
پسر کوچولوی من عاشق کتاب خوندنه .اگر در اوج گریه هم که باشه بگم بیا برات کتاب بخونم در لحظه استپ می کنه و میگه بیلیم بلام کیتاب بتون
بعضی روزها که ریحانه می خواد بره مهد خیلی براش گریه می کنه میگه انا نلو. ریحانه هم صداش رو بچه گونه تر می کنه و میگه عدید دلم گلبونت بشم من میلم مهد بعد بلات بتی تی (بستنی)می تلم میالم باتهاونم قبول می کنه و میگه باته بولو بتی تی بخل بیا و جالب این جاست که عصر که ریحانه اومد بدو در رو براش باز می کنه و می پره تو بغلش و می گه انا بتی تی کو خلیدی؟
همه ی رنگ ها بر اش آبی و لولتیه(صورتی).چند روز پیش براش تخم مرغ محلی خریده بودم که پوستش قهوه ایه تا دید گفت وای مامان بوداده (بوداده همان تخم مرغ است)آبیه!!!
خدا نکنه من کمی عطر بزنم یا آرایش کنم سریع میاد از نزدیکترین فاصله ی ممکن به صورتم نگاه می کنه و میگه مامان تی زدی؟(چی زدی)
عشق ریحانه به شربت آلبالو پسر ی هم سرایت کرده و ما تقریبا پنج روزی یه شیشه شربت آلبالو مصرف می کنیم یعنی ما که نه این دوتا شیرین عسل.به آب آلبالو هم میگه آبابولو و بسیار شیرین این کلمه رو میگه طوری که دلت می خواد همه ی آبابولو های دنیا رو براش بیاری
هنوز خیلی چیز ها هست که تو ذهنمه ولی دستم دیگه یاری نمی کنه بعدا به این پست اضافه می کنم فعلا درود و دو صد بدرود
